Op mijn achtste kreeg ik van mijn vader een Kodaktoestel van het klikklaktype. Mijn eerste zelfgemaakte foto's ervoer ik als iets magisch. Het magische was dat iets wat ik had meegemaakt, ik een week later als bevroren herinnering in de vorm van acht plaatjes (langer was mijn filmpje niet) terugzag en opnieuw beleefde en nu intenser omdat de verwarring van het moment afwezig was en ik kon reflecteren op mijn eigen gevoel. Een begrippenkader wat mij toen overigens nog niet bekend was.
Fotograferen is voor mij een ervaring, een stemming vastleggen en wel op zo'n manier dat ik daar later opnieuw naar kan kijken en alsnog een helderder beeld van de werkelijkheid en van mijn eigen gevoel uit kan op maken.
De kunst is die subtiele subjectieve werkelijkheid inderdaad te raken. Door welk beeld van alles wat ik zie word ik nu echt geraakt? Vaak is het een detail in een groot beeld. In mijn dromen is dat detail altijd heel helder. Het is een kick om een foto te maken die dat werkelijk laat zien. Deze wordt nog sterker als anderen het ook zien, dan heb ik iets gemeen.
Daarnaast blijft het uitermate leuk om ongegeneerd naar een gezicht van een persoon te kunnen kijken als ik die fotografeer, of, om het vormenspel in een gebouw te zien en er iets van te begrijpen doordat ik er zo intensief mee bezig ben.
Een ander aspect van fotograferen waar ik gek op ben is al dat prachtige gereedschap zoals het toestel, de lenzen, de techniek, de computerprogramma's en de attributen.